Nie maleje zainteresowanie pielgrzymkami do Santiago de Compostela. Ten rok okazał się rekordowy, gdyż – według oficjalnych danych – do końca października do sanktuarium świętego Jakuba przybyło 290 799 pielgrzymów.
Tegoroczny rezultat jest znacznie wyższy niż notowane w „rekordowych” dotychczas latach: 2016 (277 854 ) i Roku świętego Jakuba 2010 (272 417) – poinformowała niemiecka agencja katolicka KNA.
Wesprzyj nas już teraz!
Tradycyjny certyfikat otrzymują w biurze pielgrzymkowym osoby, które mają udokumentowane pieczątkami przebycie co najmniej ostatnich stu kilometrów do Santiago pieszo lub 200 kilometrów na rowerze.
Według dotychczasowych statystyk, najwięcej pątników przybyło w sierpniu (57 680), a następnie w lipcu (47 470) i we wrześniu (42 188). Obecnie coraz modniejsze stają się pielgrzymki zimowe. Nie są wprawdzie polecane ze względy na temperatury, ale niektórzy prawdziwi pątnicy znajdują wówczas na szlaku ciszę i samotność, nieosiągalne w okresie letnim.
Droga świętego Jakuba, nazywana po hiszpańsku Camino de Santiago, jest szlakiem pielgrzymkowym do katedry w Santiago de Compostela w Galicji (północno-zachodnia Hiszpania). W katedrze tej ma znajdować się ciało apostoła św. Jakuba Większego. Nie ma jednej trasy pielgrzymki – uczestnicy mogą dotrzeć do celu jednym z wielu szlaków. Droga oznaczona jest muszlą św. Jakuba, która od wieków jest także symbolem pielgrzymów.
Istniejąca od ponad tysiąca lat Droga Świętego Jakuba jest jednym z najważniejszych chrześcijańskich szlaków pielgrzymkowych, obok tras do Rzymu i Jerozolimy. Według legendy, ciało Apostoła przewieziono łodzią do północnej Hiszpanii, gdzie pochowano je w miejscu, zwanym Polem Gwiazdy – po łacinie Campus Stellae – stąd dzisiejsza nazwa tego miasta: Santiago de Compostela.
Przybycie pierwszego udokumentowanego pielgrzyma, francuskiego biskupa Le Puy – Godescalco, datuje się na rok 950. Ślady pielgrzymek z IX w. widnieją na monetach Karola Wielkiego, ale największe nasilenie ruchów pielgrzymkowych przypada na wieki XII-XIV. W XII stuleciu dokument papieski uznał Compostelę za trzecie po Jerozolimie i Rzymie miejsce święte chrześcijaństwa. Pojawiła się wówczas nowa terminologia: pątnika udającego się do Santiago zaczęto nazywać peregrino, tak jak swą nazwę miał pielgrzym udający się do Rzymu (romero) i do Jerozolimy (palmero – od palm, z którymi przybywali do tego miasta).
O ogromnej roli pielgrzymek po Camino świadczą słowa Johanna Wolfganga Goethego, że „drogi świętego Jakuba ukształtowały Europę”. Po rewolucji antyfrancuskiej (1789) znaczenie pielgrzymek wyraźnie spadło i dopiero od końca lat 80. minionego stulecia szlak znowu zaczął przyciągać coraz większą liczbę pielgrzymów z całego świata.
Źródło: KAI
RoM
